Winterse Avonturen!

Maak je op voor een lekker lange blog!

3 maanden stond Spruit in de stalling. In die maanden gingen we een keer weg, een lang weekend van der Valk. Maar toch begon het te wringen. De vrijheid lonkt.

Weken keken we uit naar afgelopen weekend. Eindelijk weer met Spruit op stap. En ja het is januari, het is koud, maar ach wat maakt het uit.

Gerben haalt de bus op uit de stalling. Ietwat nerveus, dat wel. Zou hij aanslaan, zou hij niet vochtig zijn? Maar alles viel mee. Na 3 maanden stilgestaan te hebben sloeg hij zo weer aan.

Ook als hij nog een dag buiten staat en het 5 graden vriest, het is geen probleem, tikken-lopen zoals we dat noemen.

Donderdag uit m’n werk ruimen we de bus in en rond 19.00 vertrekken we richting Elburg.

Als we net in de bocht van de A12 zijn zeg ik: ‘hebben we het beddengoed nou meegenomen?’

We kijken elkaar aan en weten hoe laat het is. Dat wordt omdraaien. 40 minuten later zijn we weer terug waar we waren gebleven en gaan verder op weg.

De kachel staat aan, maar hij doet weinig. Het is ijskoud. Ik sla de jas van Gerben die achter mij hangt over m’n benen, zo voel ik die tocht minder. Maar na 1,5 uur begint ook Gerben te klagen dat hij het koud krijgt. Als er iemand is die het nooit koud heeft dan is hij het wel.

Dat wordt een klus op de lijst, de kachel moet nagekeken worden.

De standkachel in de leefruimte doet het overigens wel heel goed. Het laatste stuk als we van de snelweg gaan is aardedonker.

Sommige stukken rijden we met groot licht. Als we inclusief vertraging na bijna 2,5 uur aankomen zijn we blij. Even bewegen om het warm te krijgen.

Onze buurman komt ons begroeten. Het is de voorzitter van de WGO (werkgroep onderdelen) van de Dubbellucht club. Gerben is daar vrijwilliger geworden en een keer in de maand is er een demontagedag en een verkoopdag.

Zo leren we veel mensen in de Dubbellucht wereld kennen en Gerben leert veel over de techniek van de bussen.

We worden uitgenodigd bij onze buurman en kunnen zodoende even in zijn bus kijken. Zijn bus is een meter langer dan die van ons.

Het is al 23.00 geweest als we in bed kruipen.

Ik ben onrustig en kan niet slapen ondanks dat ik doodmoe ben. Ik zie het 5.00 uur worden als ik dan voor een paar uurtjes in slaap val. In de ochtend kom ik moeilijk op gang.

Rond 9.30 parkeren we voor de deur bij de WGO. Gerben haalt mijn fiets van de bus af zodat ik ook m’n eigen dingen kan doen.

De mannen gaan aan de slag met het demonteren van een brandweerbus. De motor moet er in z’n geheel uit want die wordt de volgende dag opgehaald.

Deuren, plaatwerk en ik weet niet wat nog meer wordt eruit gehaald.

Ik ruim ondertussen de keuken een beetje op en ga tegen 12.00 op de fiets lunch halen.

Ik maak de lunch klaar en zorg dat de mannen kunnen eten.

Na het eten pak ik de laptop en schrijf vast een stukje voor het volgende clubblad over vandaag. Eerder maakte ik al foto’s van de mannen.

Vorige week kwam eindelijk het clubblad uit waar maar liefst 2 artikelen van mij in staan.

Naar aanleiding van het Dubbellucht weekend eind september had ik een artikel geschreven en met enige schroom ingestuurd.

De hoofdredacteur had onze blog bekeken en vroeg gelijk of ik nog een stuk wilde schrijven. Het thema was diefstal. Nu hebben we helaas natuurlijk daar ervaring mee. Ik schreef een artikel erover met onder andere de dingen die wij helaas door schade en schande geleerd hebben. Niet wetende dat het een artikel van 1,5 pagina zou worden!

Stiekem best een beetje trots!

De mannen zijn buiten en trotseren de kou. Ik ben blij dat ik van de week nog even bij de ANWB wat warme kleren heb gekocht. Zowel voor Gerben als voor mij een gevoerde broek en een fleecetrui. Met name mijn broek was zelfs in de uitverkoop niet goedkoop, maar het heeft zich nu al bewezen.

Rond een uur of 15.00 is het mooi geweest en sluiten we de boel af. Met 3 bussen rijden we terug naar de plek waar we afgelopen nacht ook stonden. Als we daar aankomen staat er nog een bus die morgen voor de verkoopdag komt.

Iedereen is afgedraaid en gaat z’n eigen bus in. We kruipen vroeg onder de wol.

Op zaterdag vertrekken wij als laatste van de camperplaats en zijn even voor 9.00 bij de WGO, het is maar een paar minuutjes rijden.

Ik ga op de fiets, het is koud miezerig weer. Ik ben trouwens mijn oplader van mijn fiets vergeten. Ik heb een oproepje gedaan of iemand in de buurt of een bezoeker er een heeft. Maar helaas, dus kan ik er niet al te ver op uit. Ach ja, het weer nodigt ook niet erg uit.

Er is al volop bedrijvigheid. Onderdelen die gisteren gedemonteerd zijn worden vandaag in de computer gezet en in het juiste rek gezet zodat alles vindbaar is. Gaaf hoor om te zien dat dit volledig draait op vrijwilligers.

Even na 10.00 uur druppelen de eerste mensen binnen. Gerben is of in het magazijn of buiten verder aan het demonteren. Hij leert hoe je de raamrubbers kunt vervangen. Dat is handig omdat we binnenkort voor die klus staan.

Nieuwe rubbers hebben we al liggen.

Ik maak praatjes en snuffel in oude documentatie die een mede vrijwilliger op de kop heeft getikt.

We willen ons huiswerk goed doen om in de toekomst de bus weer terug op zwaar kenteken kunnen zetten.

Rond een uur of 15.00 zijn we het zat en besluiten we te vertrekken.

Op zondag is er nog een borrel van de club maar we besluiten om daar niet heen te gaan. Deze twee dagen waren super leuk, maar nu is het even tijd voor onszelf. Daarom maken we de keuze om naar een camping richting het zuiden te gaan. De borrel zou verder naar het noorden zijn.

Tussendoor doen we nog even wat boodschappen in Nunspeet waarna we doorrijden naar een camping in Hulshorst.

We rijden weer door de bossen en voelen ons weer thuis. We wonen vlakbij het strand, maar het bos, daar voelen we ons altijd thuis.

Aangekomen bij de camping staan we voor een slagboom. Ik bel de receptie en na even wat gedoe gaat de slagboom open. Aan de telefoon is wel uitgelegd waar de plekken zijn maar we letten niet op en rijden te ver door. Even weten we niet waar we heen moeten. Gelukkig komt er een meisje aanlopen die ons de weg wijst. Toen we voor de slagboom stonden, stonden we eigenlijk al vrijwel naast de camperplekken.

De ingang is wat drassig maar door de grove banden merken we daar helemaal niets van.

Later komt de eigenaresse nog even langs om wat douchemuntjes te brengen.

Ook vanavond kruipen we weer vroeg onder de wol, we zijn behoorlijk moe.

We slapen overigens zonder kachel aan. De eerste nacht deden we dat wel maar dat beviel niet. We hebben allebei een groot tweepersoonsdekbed met een dekentje erop en dat gaat prima.

Lekker een koude neus boven het dekbed uit, heerlijk!

Vandaag zijn we lui en komen pas laat uit bed. Gelukkig had de eigenaresse gister al gezegd dat we geen haast hoefden te maken want er kwam verder toch niemand.

We trekken de warme kleren aan en gaan even een wandeling door het bos maken. Het is maar een half uurtje maar toch heerlijk om buiten te zijn.

We gaan allebei nog even douchen waarna we weer vertrekken.

We gaan vandaag een stukje zuidelijker omdat we onderweg zijn naar Goeree Overflakkee.

In eerste instantie was het idee om dat in een keer te doen, zo’n 2,5 uur rijden. Maar daar hebben we van afgezien vanwege de kachel.

Een uur is lang zat want dan zijn we aardig verkleumd. Voordeel van vrijwilliger bij de WGO zijn is dat we gelijk voor de zekerheid een 'nieuwe' kachelunit hebben meegenomen voor een mooie prijs. Ondertussen blazen we lekker wolkjes.

Onderweg gaan we nog even tanken. Als ik terugloop van het betalen zie ik Gerben met een grote lach weer instappen.

Hij werd aangesproken door een man die de bus zo mooi vond 'nooit wegdoen' zei hij.

Via Park4Night vind ik een camperplaats op net iets meer dan een uur rijden. Als we daar aankomen kunnen we helaas niet op het veld staan, dat is te drassig.

Daarom zoeken we een plekje op de stenen naast een gebouw. Prima plekje voor een nacht.

Even later wordt er op de deur geklopt. De oudere man die we eerder ook spraken staat aan de deur met een bakje met papieren, een potje honing en walnoten.

Wat enig! We vullen de papieren in, morgen moeten we die inleveren.

Later op de middag besluiten we om uit eten te gaan. We zoeken wat in de buurt, pakken onszelf goed in en stappen op de fiets. Het is nog geen 5 minuten fietsen. Als we aankomen is er niemand maar toch lijkt het wel open te zijn. We trekken gewoon maar de deur open en zien het wel.

We tikken op de hotelbel en er komt iemand aan. We kunnen eten maar de kachel is helaas stuk. Haha we mogen het gewoon niet warm krijgen ofzo!

Maar ze hebben wel een pelletkachel en daar gaan we naast zitten. Lekker warm hoor.

We eten heerlijk en blijven de enige gasten. Alleen komen er mensen voor de snackbar.

Gerben biedt nog aan om naar de ketel te kijken, maar dat hoeft niet. Van de week komt er een monteur.

We fietsen weer terug en zetten gelijk de fietsen weer achterop de bus. Dan hoeven we dat morgen niet meer te doen.

Het is koud zat en gaan weer naar binnen. De kachel staat lekker aan.

Er zijn verder geen gasten bijgekomen op het terrein.

Na een lange nacht slaap kijk ik even door een spleetje naar buiten. Maar vanwege condens kan ik het niet goed zien. Als ik nog een keer goed kijk dan zie ik dat het wit is buiten! Het heeft gesneeuwd!

Weliswaar niet super veel, maar toch!

Na het ontbijt maken we even een rondje over het terrein en kijken waar de plekken normaal gesproken zijn. De pony’s komen naar het hek en lopen een stukje met ons mee.

Gerben gaat de afwas doen en ik ga even het bakje en de papieren terugbrengen. In het winkeltje koop ik nog een potje jam, gemaakt met fruit uit eigen tuin.

Daarna gaan we op weg. Eerst gaan we naar een parkeerplaats een klein half uurtje verderop.

Daar hebben we een afspraak met de vorige eigenaar van de bus. Hij heeft nog sneeuwkettingen voor de bus die we mogen hebben. Daarom waren we eigenlijk onderweg naar Goeree, maar dit is ook prima!

We zijn vroeg zat en ik zet een bakkie koffie. Ondertussen sneeuwt het af en aan. Het is fijn om te praten met iemand die de bus zo goed kent. Zoveel beter dan wij tot op heden. Ontzettend bedankt! We nemen weer afscheid en na de koffie stappen we weer in om naar een camperplaats te gaan.

Al vrij snel begint het aardig hard te sneeuwen. De ruitenwissers moeten het blijven doen want anders zien we niks meer. Omdat we de kachel niet aan de praat krijgen is de voorruit koud en blijft de sneeuw plakken. Het verkeer past zich aan en het rijden gaat prima.

Wat gaaf dit zeg! Ik hoop al zo lang dat het een keer gaat sneeuwen in Nederland. Ik kijk verlekkerd naar foto’s op insta van mensen die pakken sneeuw hebben bijvoorbeeld in Zweden.

En nu uitgerekend dit weekend dat wij met de bus op pad zijn gaat het sneeuwen!

We komen aan op de camperplaats en melden ons bij de receptie. We krijgen plek 1. We rijden er naar toe. De mensen die eerder zijn weggegaan hebben hun sneeuwpop laten staan. Ik maak er voor deze foto even dankbaar gebruik van.

Er is hier ook een landwinkel met vlees, groenten, fruit en zuivel. Alles gaat automatisch. Op het scherm tik je aan wat je wilt hebben en je betaald. Daarna gaat automatisch het vakje open wat je hebt gekozen en kan je het eruit halen. We halen eieren,vla en melk. Nu hoeven we niet meer naar de supermarkt.

Voor morgen bestellen we een ontbijtmand die bij de bus bezorgd wordt.

Verder lezen we wat, doen een spelletje en schrijven deze blog.

Heerlijk om zo niets te moeten. Ik zie de ontspanning zelfs terug in mijn fitbit. Ik slaap beter, mijn hartslag is lager en mijn herstelscore hoger.

Goede reminder voor mezelf dat in de camper zijn meer voordelen heeft dan alleen vrijheid.

Na een hele goede nacht slaap worden we opnieuw wakker in een witte wereld. Deze keer nog veel meer dan gisteren. Ik spring nog net niet m’n bed uit, maar ga wel naar de wc in het toiletgebouw (normaal gesproken vind ik dit te koud).

Warme kleren aan, schoenen aan en de deur open. Wauw!

Zelfs op het opstapje ligt een laagje sneeuw. Het kraken van de sneeuw onder m’n schoenen, ik maak als eerste voetafdrukken. Ik sta gewoon even een poosje om mij heen te kijken. Ik voel me zo blij!

Ik weet zelfs Gerben uit bed te krijgen om naar buiten te komen. Kan je zeggen, het is een unicum, Gerben en uit bed komen horen niet bij elkaar.

Rond 8.30 wordt de ontbijtmand gebracht met onder andere warme croissantjes en eieren met een muts op. Het smaakt super goed, echt een verwennerij!

Na het ontbijt gaan we wandelen. Op 20 minuten lopen is een bos, daar gaan we heen. Gerben had gezegd dat we wel konden fietsen. Maar nog geen twee meter de straat uit kwam hij daar al van terug. De straat was spiegelglad.

Het bos is prachtig. De sneeuw op kleine takjes of bladeren, zo mooi!

Koud voelt het niet, we zijn dik genoeg aangekleed en het lopen maakt ons warm. Gerben loopt op een gegeven moment zelfs met z’n jas open.

Of ik blij ben in de sneeuw?

Na een kleine twee uur zijn we weer terug. Onderweg hebben we besloten om nog een nachtje te blijven staan op deze plek. We hebben geen zin om te verkassen.

Laatste dagje rustig aan voordat morgen we weer naar huis gaan.

De nacht is KOUD! De koudste van allemaal. Vanochtend toen we wakker werden gaf de temperatuur meter 2 graden aan. Binnen is dat hè.

Ondanks dekbedden en dekens was het een koude nacht, waarbij we allebei wel goed hebben geslapen. Het kost met vandaag moeite om uit bed te gaan, het is zo koud.

Maar goed, eenmaal kleren aan en dan gaat het wel. Maar die voeten, ik heb zo vaak koude voeten gehad dit weekend. Wie heeft dé tip voor mij om dit te voorkomen of te behandelen?

Kruikje werkt, maar zodra ik m'n schoenen weer aan doe dan worden ze weer ijskoud en duurt het weer lang voor ze opwarmen.

Kom maar door met die tips!

Vanmorgen pakken we alles in om in de stalling alles in de auto over te zetten.

Het is blijkbaar zo koud geweest dat zelfs de leidingen van het toiletgebouw bevroren zijn. Er komt maar een klein straaltje uit de kraan.

Gerben start alvast de bus. Het kost iets meer moeite dan eerst. Maar met de tweede poging met de stationairknop hoog slaat hij vrij makkelijk aan.

Condens in de kou is echt wel een probleem. De dakramen en voorraam zijn aan de binnenkant bevroren. Helaas hebben we geen krabber dus wordt een pasje misbruikt hiervoor.

De motor draait een poosje warm en na alles gekrabd en gedroogd te hebben kunnen we op weg. Heerlijk toch dat motorgeluid?

De straat is behoorlijk glad, voor de zekerheid even in de kruipversnelling maar het gaat goed.

Met net iets meer als een uur komen we aan bij de stalling. Gerben haalt eerst de auto en dan zetten we alles over. Inclusief de fietsen, zo fijn nu een auto met trekhaak te hebben!

Nu zitten we heerlijk warm onder een dekentje op de bank.

Wat een super gaaf en avontuurlijk weekend hebben we gehad, wat een cadeautje na een super drukke tijd. Ondanks koude voeten en een koud lijf, het was het zo waard!

Winterkamperen, stiekem vinden we dat toch erg leuk!