Een jaar later!

Eindelijk een nieuwe blog!

Het is alweer ruim een jaar geleden dat we op reis met Spruit gingen! Er is daarna echt ontzettend veel gebeurd. Ik ga proberen je daar een beetje in mee te nemen. Er is uiteraard nog véél meer gebeurd dan dat ik hier zal beschrijven, maar dan moet ik een boek gaan schrijven!

In eerste instantie stapten we na de reis weer in de rijdende trein en ging het leven verder alsof er niets gebeurd was. We gingen allebei weer aan het werk en pakten het sociale leven weer op. 

We waren veel weg, in de maand mei zelfs elk weekend! In totaal sliepen we dit jaar meer dan 100 nachten in Spruit. 

We beleefden veel gezellige weekenden, vaak met de fijne vriendengroep.

Maar keer op keer als we weg waren dan zeiden we tegen elkaar: 'we wonen toch echt aan de verkeerde kant van het land'. Dit is voornamelijk door de drukte in de randstad en de behoefte aan rust en ruimte. 

Op een avond stelden we elkaar de vraag: 'maar wat heeft de reis ons nu eigenlijk gebracht?'

Het heeft ons duidelijk gemaakt dat alles opzeggen en in de bus gaan wonen voor ons geen optie is. Vaak hebben we het daar over gehad, maar de reis leerde onder andere dat heimwee naar iets vertrouwds (bijv. bekende weg/mensen/ omgeving) onverwachts aanwezig was. Dus bracht het ons met name de behoefte aan een stabiele, rustige woonplek waar vanuit we kunnen reizen. Niet dat we geen rustige woonplek hadden, want dat hadden we zeker, met fijne buren.

Maar al heel lang dromen we van een eigen huisje met een oprit voor Spruit. Dit in combinatie met dat we steeds het gevoel hadden aan de verkeerde kant van het land te wonen, maakt dat we uiteindelijk niet anders konden dan in beweging komen. 

Een korte rondgang op Funda leerde dat je in Friesland toch een een boel meer huis voor je geld krijgt dan in de randstad, wat ineens maakte dat onze droom werkelijkheid kon gaan worden. 

We gingen op huizenjacht in Friesland! Soms best een uitdaging wel, hoe plan je bezichtigingen in een markt die oververhit is en we een aanreistijd van 2 uur hebben. Maar toch lukte het sowieso 2 keer om meerdere bezichtigingen op 1 dag te doen. Sommige huizen waren het duidelijk niet.

Te kleine oprit, of huis wat best wat lijkt maar uiteindelijk als je iets verder keek toch wel wat leek te mankeren. Of het simpelweg gewoon niet voelen. Bij 1 huis waren we gelijk verliefd, we deden ons eerste bod ooit, maar helaas achteraf bleek dat we niet in de buurt kwamen van het bod van de uiteindelijke kopers. Er waren 10 biedingen en wij waren het negende bod. 

Maar toen, toen kwam er een heel leuk huisje te koop. Ik maakte gelijk een afspraak, maar op de dag dat de bezichtigingen gepland stonden kon ik niet vanwege werk. Maar het was wel echt de moeite waard dus ging Gerben alleen richting Friesland en pikte daar vriend Andre op die mee ging. Dus werd het eigenlijk een gevalletje 'Kopen zonder Kijken' voor Janine. 

We deden een rondje videobellen, ik zag gelijk al aan Gerben dat hij het echt een leuk huis vond. We zeiden altijd: 'we willen graag een klein huisje met een oprit en een garage'. Dit huis heeft een aardig lange oprit en in totaal 700m2 grond, met vrij uitzicht! Wat een droom!

's Avonds, toen we allebei weer thuis waren besloten we om een bod te doen op dit huis. Maar omdat het vrijdag was moesten we tot maandag wachten. Die maandag was ik aan het werk en rond 13.30 ging mijn telefoon, het was de makelaar.  Met de boodschap in dure taal 'de verkoper is voornemens het bod te accepteren'.  En gelijk het verzoek op we 29 september kunnen 'passeren', met andere woorden, de sleuteloverdracht, kunnen doen. Even voor de duidelijkheid, die dag was het 4 augustus. Poeeeh wat een spanning! 

We hadden afgesproken dat als het bod geaccepteerd zou zijn, dat ik dan Gerben zou bellen. Direct nadat ik had opgehangen met de makelaar belde ik Gerben, en daarmee wist hij het. We waren allebei sprakeloos. Vanaf dat moment begint de rollercoaster, maar vooral de enorme oefening in geduld. Als we alles hebben aangeleverd begint het grote wachten. 

Maar we stoppen zeker niet met leven.

Ondertussen gaan we naar het Willy's treffen in Duitsland. Een heel groot treffen van allerlei overland voertuigen in de breedste zin van het woord. Van enorme vrachtwagens tot minivans en alles wat daar tussen zit.

Ondertussen voer ik in de bus een sollicitatiegesprek via Teams. Want ook werk zoeken hoort bij een proces van emigreren. En ook dat was een proces van geduld hebben. De een heeft geen plek, de ander zegt te bellen maar belt nooit. Ik liep op twee verschillende plekken mee. 

De een was al gelijk vrij duidelijk dat dat niets voor mij zou zijn, terwijl ik op de andere plek juist een super leuke ochtend had en heel enthousiast werd. 

Dat ik na die leuke ochtend er vervolgens 4 uur over deed om thuis te komen, bevestigde wel dat de keuze om te verhuizen echt een goede was. 

Ik had op woensdag meegelopen en zou vrijdag gebeld worden, maar ik werd donderdag al gebeld dat ik aangenomen was! Heel blij mee en tegelijk ook rust dat een nieuwe baan ook geregeld is. Van mijn huidige zorgmanager kreeg ik alle medewerking en ze heeft heel erg meegedacht in hoe of wat het op te lossen met uren enzo. Heel erg dankbaar voor! 

Op datzelfde Willy's Treffen kregen we ook bericht dat de hypotheek rond was. Dus zo werd het echt een weekend met een gouden randje en zo viel alles in 1 week samen. 

Maar toen begon het grote inpakken en organiseren. Iets waar we eigenlijk geen zin in hadden, maar goed het moet gebeuren. 

Gerben was eind september voor het laatst op zijn werk en nam afscheid. Voelde vreemd voor hem om dit af te sluiten, in totaliteit toch meer dan 10 jaar gewerkt daar. 

Sommige dingen voelen gewoon dubbel en dat mag ook. Aan de ene kant ben je heel blij dat we deze stap zetten en tegelijk moet je ook offers brengen, dingen loslaten en dat is niet altijd even makkelijk of leuk. 

Op maandag 29 september reisden we af naar Friesland. Gerben in de bus en ik met de auto. Gerben zou deze week gelijk blijven en ik zou dinsdagavond weer naar huis gaan. 

Na 2 uur komen we aan bij het huis, nog net niet offcieel ons huis. Gerben zet de bus gelijk op zijn plek en even later komt de huidige eigenaar aan en even later de makelaar.

We doen een rondje door het huis, voelt toch gek als het zo leeg is. Even de nodige formaliteiten en dan nemen we weer afscheid van de makelaar en gaan we op weg naar de notaris in Heerenveen.  Het was het type notaris wat je ook verwacht. Eigenlijk stonden we met een minuut of 20 weer buiten, mét de sleutels en dus officieel grootgrondbezitters!

Het notariskantoor zit in het centrum en om te vieren gaan we even lunchen. We hebben er tenslotte al een halve dag op zitten. Bij de bakker halen we nog even een taartje en dan gaan we naar ons huis!

Het is heerlijk weer en we pakken uit de bus de stoelen en gaan op het terras zitten en genieten van ons uitzicht! 

We waren eigenlijk van plan om even niets te doen, maar dit is niet gelukt. We halen de bus leeg waarin we al een groot deel van onze eigen pvc vloer uithalen en in de schuur leggen. Gerben had dit er al uit gehaald en leefden we op de betonnen vloer. En we halen ook gelijk maar de vloer in de woonkamer/keuken eruit. We wilden sowieso onze eigen vloer erin leggen en hadden aangegeven de vloer niet te hoeven. Maar ik had al een berichtje gekregen vorige week dat hij hem toch wilde laten liggen. Best, maar we gaan hem er wel uit halen. 

Met een klein uurtje is alles eruit en duikt Gerben even met z'n hoofd onder de vloer.

We besluiten om al het vliesbehang er vanaf te halen. We vinden het niet mooi en aangezien het nu ons eigen huis is trekken we het er lekker vanaf. Ook in de wc zit lelijk behang, dus weg ermee! 

Maar tegen het einde van de middag zijn we het zat. Ik rij naar de snackbar in Heerenveen om een gezonde maaltijd te halen. De snackbar in het dorp is helaas dicht op maandag. 

We slapen in Spruit, de eerste nacht in onze eigen tuin, hoe bizar is dat!

Op dinsdagavond ga ik weer naar huis en Gerben blijft in Friesland. Hij gaat de muren doen, eerst vliezen en dan verven. De verf hadden we eerder al aangeschaft en hadden we al meegenomen. 

Gerben maakt lange dagen en is blij met de dingen die hij doet. Ondertussen ben ik aan het werk en voelt het vreemd om zo op afstand te zijn. 

Na een paar dagen ga ik weer terug naar Friesland. We werken elke dag keihard. Zo besloten we dat we de houten vloer willen verstevigen met underlayment. In eerste instantie wilde Gerben dat bij de Pontmeijer, maar even zoeken naar de lokale houthandel leerde dat dat een stuk goedkoper is, dus op naar de lokale houthandel in het dorp. 

Gerben vraagt of het eventueel bezorgd kan worden, er wordt wat moeilijk gekeken, maar we kunnen ook een aanhanger lenen. De aanhanger wordt zelfs nog achter de auto gedaan en met hulp leggen we de platen in de aanhanger. Maar we hebben geen kentekenplaat, maar ach we gokken het erop het is maar een klein stukje. 

Overigens, er wordt hier niet gevraagd om legitimatie, borg of wat dan ook. Er wordt gezegd: 'rustig aan hoor, kijk maar wanneer je hem terugbrengt'. We zijn er soort beduusd van. Wat een vertrouwen! Wat worden we hier ontzettend blij van, we beseffen ons dat we hier in de randstad toch heel ver bij vandaan geraakt. 

Als we de platen hebben uitgeladen brengt Gerben de aanhanger gelijk terug. Samen leggen we de platen op de vloer. Gerben zaagt ze op maat en ik schroef ze vast. Eigenlijk ligt het er zo in en gelijk wordt duidelijk dat dit een goede keuze is. 

Het is elke dag door buffelen. Na het weekend ga ik weer naar huis, Gerben volgt 2 dagen later. Na dat hij beneden al het verfwerk heeft afgemaakt en de vloer heeft gelegd. 

Nu moeten we thuis weer aan de slag om alles in te pakken. We weten, het wordt een uitputtingsslag deze maand. 

Op 18 oktober staat de verhuizing gepland. De 17e zouden we nog even de laatste dingen inpakken en klaarzetten. Ware het niet dat ik smorgens door mijn rug ging, even out ging van de pijn en daardoor vrijwel niets meer kon. Maar goed, het moest maar. 

Onze geweldige verhuisploeg laadt al onze zooi in. Wie kan nou zeggen dat je een brandweerbus als verhuiswagen hebt!

Met 2 uur was het huis en de berging leeg. Als afsluiting nog een geweldige lunch waarna we naar Friesland gaan vertrekken. Als ik aankom zijn de verhuiswagens net gearriveerd. Evenals de verhuisploeg die hier weer klaar staat. Ik parkeer op de oprit van de buurman, dit had ik van te voren aan hem gevraagd. En ook hier is de boel zo weer uitgeladen. Het enige waar ik bang voor ben is dat de bank niet naar binnen gaat. Maar gelukkig met wat manouvreren lukt dit gelukkig wel!

Gelijk de kussens erop zodat we zitplek hebben. 

Vrienden hebben gekookt en als alles binnen staat kunnen we heerlijk eten. 

Wat voelen we ons gezegend met zoveel lieve mensen om ons heen die dit mogelijk hebben gemaakt. Zonder hen zouden het niet gelukt zijn! Mega bedankt!

Als iedereen weg is kijken we elkaar beduusd aan, we zijn verhuisd! 

Gerben kreeg mooie complimenten omdat hij het zo goed voorbereid had. Alles was in folie of in dozen/kratten. Hij heeft er keihard voor gewerkt en moet dit bekopen met veel pijn in zijn armen. 

Na een paar fijne dagen in ons huis gaan we allebei nog 1 keer terug naar het westen. Gerben gaat het appartement opleverklaar maken. Ik ga naar mijn ouders om nog 5 dagen te werken. We zijn allebei kapot en zetten op wilskracht door. Gerben werkt hard om de boel weer netjes te maken en slaapt in de bus op de parkeerplaats. Gelukkig heeft hij Nova bij zich en daardoor niet helemaal alleen. Na een paar nachten goede slaap in m'n oude kamer voel ik me gelukkig weer fit. 

Op zondag neem ik afscheid op mijn werk. Het voelt heel dubbel. Aan de ene kant heb ik hier naar toe gewerkt en tegelijk voelt het echt als een offer om mijn collega's los te laten. Ik heb allerlei lieve kaarten en cadeautjes gehad, het doet me enorm goed.  Ik weet zeker dat ik ze ga missen.

Na mijn dienst ga ik met gierende banden richting Friesland. 

Ook Gerben heeft alles afgerond en bijna tegelijk komen we aan bij ons huis. Nu zijn we thuis. Spruit is thuis.

De week erna ben ik vrij en het voelt nog vreemd. Het is alsof ik op vakantie ben en binnenkort weer naar huis ga en weer ga werken.

Het is een heerlijke week waarin we gewoon even samen zijn. Vorige week viel niet mee, allebei apart.

Maar dan na die week begint het echte leven. Ik ga aan het werk op mijn nieuwe baan en Gerben is thuis en doet klusjes. Alhoewel, hij heeft erge last van zijn armen en kan maar heel weinig.

Voor hem zijn de eerste weken dan ook echt pittig. Zeker omdat het nu ook lang donker is en hij hier gevoelig voor is. En in combinatie met veel alleen zijn en weinig kunnen viel dit niet mee.

En eerlijk, tuurlijk kwam weleens de gedachte ‘wat hebben we gedaan, waarom doen we dit’.

Ik denk heus dat we er soms te makkelijk over hebben gedacht om te verhuizen naar de andere kant van het land.

Aan de ene kant is ons huis en plekje mega fijn. Wonen we hier heel fijn, de mensen zijn aardig, het is rustig, alles is ruim, men gunt elkaar ruimte.

En aan de andere kant missen we de vertrouwde mensen om ons heen, zoals collega’s die je al jaren kent. Of buren in de flat of in de wijk.

Maar waar je zelf je dromen najaagt, breng je tegelijk ook offers. En dat is niet altijd even makkelijk.

Maar toch, op deze plek zijn we thuis, hebben we alles wat we ons kunnen wensen. En beseffen we hoe rijk we mogen zijn als we elke ochtend even naar buiten stappen om de zon op te zien komen, starend naar je eigen uitzicht.

En samen, samen redden we het wel. Ook al was en is het soms pittig, we houden vast, praten meer dan ooit over wat ons bezig houdt of wat verlangens zijn.

Samen zijn we thuis, meer dan ooit.

Maar wat we vooral hopen, is dat het niet alleen een plek is voor ons, maar dat we dit ook mogen delen met anderen. We kijken uit naar de zomer, de tijd van buiten zijn, de tijd van groei. We willen je uitnodigen, als je in de buurt bent, of behoefte hebt om hier te zijn, laat het weten. Een slaapplek kunnen we helaas niet bieden, maar een plek voor een camper/caravan of tent wel.

We geloven dat we hier niet voor niets zijn en op de juiste tijd de juiste mensen zullen ontmoeten.

In 2022 kreeg ik op Opwekking (groot Christelijk festival) de woorden ‘ruimte en oranje’ mee van mensen die voor mij hebben gebeden. Op dat moment had het geen betekenis, maar bewaarde deze woorden.

Oktober 2024 kwamen deze woorden met een omweg weer terug. Ze gingen leven. We kregen ruimte om te reizen, en de originele kleur van de bus is oranje. Ineens kwam het ongeluk in een ander daglicht te staan. Want op opwekking waren we met de gele bus.

Maar nu, nu kwamen de woorden ook weer terug.

We kregen ruimte, veel ruimte om ons heen. Maar ook, een huis met een oranje dak.

En daarom is deze plek zo waardevol, omdat we geloven dat we hier moeten zijn.

2025 was voor ons een bizar jaar. Van veel reizen, grote beslissingen en grote stappen.

Het enige woord wat voor ons past is Dankbaar.

Dankjewel dat jij op wat voor manier dan ook deel uit maakte van ons leven in het afgelopen jaar.

We wensen je alle goeds en tot in het nieuwe jaar!