Vroegtijdig einde

Lieve mensen even een kort bericht. Vanmorgen zijn we vertrokken vanaf de camping in Vitsand en na 3 kwartier hebben we een auto ongeluk gekregen. Wij reden op een voorrangsweg en de auto had een stopteken welke genegeerd werd.

Gerben kon niet meer uitwijken of remmen en de bus kantelde op zijn zij.

Het ging heel snel allemaal en voelde heel surrealistisch, alsof het niet echt was. Gelijk waren er allemaal mensen omheen die geruststelden en hielpen. Gerben wist uit de bus te klimmen door het openstaande raam van de bestuurders kant en wordt geholpen door omstanders om van de zijkant af te komen.

Dan moet ik er nog uitklimmen en wordt aan de anderen kant, via het dak door twee sterke mannen opgevangen. Ze zetten me in het gras, ik vraag om water en even later wordt er een fles water in m'n handen geduwd.

De vrouw die het veroorzaakte komt aanlopen met hond en is ongedeerd. Ik voel een plek op mijn linker scheen been. Later zie ik dat m'n kleine teen bloedt.

Er is al gebeld en de brandweer is er snel.

Later komt de ambulance en we worden allebei gecheckt. Gerben heeft last van z'n borstbeen van de gordel. Ik van m'n been en later van m'n rechter schouder. Het wondje op m'n teen wordt verzorgd. We moeten eigenlijk mee om te checken of alles goed is. Maar we kunnen de plek ook nog niet verlaten omdat er nog dingen geregeld moeten worden. Inmiddels is de politie er ook, iedereen is even aardig. Al heerst er ook onduidelijkheid over regeldingen. De bus is weer overeind gezet.

Inmiddels is er een vervoers ambulance om ons op te halen. Maar we weten nog steeds niet of we weg kunnen. De brandweer is erg behulpzaam en zegt de verantwoordelijkheid te nemen voor de bus tot de sleepdienst er is. Hij gaat ons bellen als de bus opgehaald is.

We kunnen wel spullen uit de bus halen om mee te nemen voor de komende nacht. Even wat kleren, schoenen en toiletspullen eruit proberen te halen. Het bijzondere is, alle kastjes hangen nog, alleen de inhoud is eruit.

Dus Gerben heeft de bus stevig gemaakt zullen we maar zeggen.

We gaan mee met de ambulance en worden 40 km terug in Torsby bij een soort huisartsenpost afgezet. We worden meegenomen naar een kamer door vriendelijke dames. Eerst nog wat papierwerk.

Ik wordt inmiddels nagekeken. De dokter is erg aardig en behulpzaam. Ze maakt zich zorgen over hoe nu verder. Ze belt voor ons met een hotel in de buurt en regelt een plekje.

Mijn wondje op m'n teen wordt nogmaals verzorgd. Ik moet m'n been de komende dagen hoog houden.

De dames vinden het zo naar voor ons dat zelfs een van de zusters ons met haar eigen auto naar het hotel wil brengen. We krijgen nog paracetamol in onze handen gedrukt.

Het hotel is een paar minuutjes rijden, maar ze vonden dat we niet konden lopen. Ontzettend aardig!

Bij het hotel aangekomen krijgen we een kamer en kunnen we vanavond en morgen mee eten. Verder is het bellen en regelen.

We zijn blij dat we gezond zijn en het na kunnen vertellen. De bus is waarschijnlijk einde verhaal.