Op weg naar huis

Gisteravond werden we nog gebeld over het transport. Er werd gezegd dat vanmorgen besproken zou zijn dat het de vraag is of de bus wel getransporteerd zou worden vanwege zijn leeftijd. Dit is absoluut niet besproken en komt als een verrassing. Gerben weet gelijk duidelijk te maken dat dit niet de afspraak is en onze spullen in de bus liggen en dat de bus naar NL moet. Blijkbaar heeft deze mevrouw beslissingsbevoegdheid en neemt direct de beslissing dat de bus op transport gaat naar een garage in ‘s Gravenzande. Ze voelde blijkbaar aan dat haar boodschap direct voor heel veel onrust zorgde en benoemde dit ook.

We krijgen nog bericht wanneer het transport zal plaatsvinden.

Het voelt heel raar om vandaag naar huis te gaan. Want ondanks het ongeluk voelt het in Zweden fijn en hebben we niet het gevoel dat we zo snel mogelijk weg willen.  Zelfs de taal (lezen) begint vertrouwd te raken. De tickets voor de binnenlandse vlucht boekte ik vol overtuiging in het Zweeds.

Maar tegelijk is de vakantie wel echt voorbij wat ik vreselijk zuur vind. We waren zo blij om hier weer te zijn, zo blij dat we nog een volle week hadden. Weet ook niet goed wat ik thuis moet doen. Maar dat komt wel.

Gisteravond las ik de Update blog zelf even over. Het zijn mijn eigen woorden maar toch kwam het heel erg binnen en moest ik vreselijk huilen. Het besef dat de gele bus nooit meer ons thuis zal zijn komt hard binnen.

We beginnen nu te voelen hoe moe we zijn. Al sliepen we allebei zo’n 5 uurtjes vannacht. Vanmorgen waren we weer vroeg aan het ontbijt. Het zal een lange dag worden.

Onwillekeurig denk ik terug aan gistermiddag dat we bij de garage waren, de trieste aanblik. Tranen wellen weer op.

Gisteren hadden we de backpacks snel volgepropt, vanmorgen haalden we ze weer leeg om ze nu goed in te pakken. Gelukkig kan alles mee. Ik ben zo moe dat ik in slaap val om 2 uur later met knallende hoofdpijn wakker te worden.

Nu is het eigenlijk wachten tot we op reis kunnen gaan. De tijd gaat langzaam. Ik lees nog net even in de informatie van de kamer dat je de kamer eigenlijk zelf moet schoonmaken. Dat hadden ze niet gezegd. Maar eerlijk gezegd vinden we het niet erg, zo hebben we even wat te doen. We zaten trouwens in een sporthotel bij een sportcomplex met onder andere een grote indoor ondergrondse skibaan.  Er lopen alleen maar sportief uitziende mensen, we voelen ons met een vetje teveel ietwat out of place, but who cares.

De kamer was in een soort huis met een keuken, washok en gedeelde badkamer. Al hadden we de badkamer de hele tijd voor ons zelf.

Ach ja achteraf gezien hadden we ook naar een duurder hotel gekund maar dit was geregeld door de arts en is helemaal prima.

We ruimen alles op en halen de bedden af. Gerben haalt de stofzuiger er even doorheen en alles is weer netjes.

We gaan nog even in de keuken zitten en doen een spelletje pesten. We eten een paar perziken en drinken melk wat we gisteren meegenomen hadden uit de bus.

Zo gaat de tijd iets sneller. Rond 15.00 trekken we de schoenen aan en, doen de tas op de rug. Even afval weg doen en bij de receptie nog even afrekenen. Er staat weer een ander meisje achter de receptie, maar iedereen lijkt ons verhaal te kennen. Normaal gesproken moet je als je na 11.00 uitcheckt een extra nacht afrekenen, maar wij hoeven dat niet. We bedanken de crew hartelijk voor alle hulp en flexibiliteit.

We gaan op weg naar de luchthaven van Torsby. Die zit net naast het sportcomplex en is 10 minuutjes lopen. Maar ik loop niet zo hard, het wondje aan m’n teen blijft pijnlijk in schoenen.

Het woord luchthaven impliceert altijd iets heel groots vind ik. Schiphol, dat is een luchthaven. Maar dit is de luchthaven van Torsby. 1 vliegtuigje en 1 start/landingsbaan en een klein gebouwtje met incheckbalie.

We zijn nog wat aan de vroege kant en gaan buiten op een bankje zitten.  Even lekker buiten, we zitten de hele dag al binnen. Er lijkt nog niemand te zijn. Er komt een auto aanrijden met de naam van de vliegmaatschappij maar met een Nederlands kenteken. Er stappen 2 mannen uit. Het blijken de piloten te zijn waarvan 1 Nederlands blijkt te zijn. Om 16.00 lopen we naar binnen want de incheckbalie zou open moeten zijn.

Binnen blijkt er nog een stel te zitten, een Aziatische vrouw met een Zweedse man.

Even later komt er een man aanlopen die achter de balie gaat zitten. Hij roept mijn naam. De afgelopen dagen was mijn naam vooral Janna, dat is mijn doopnaam en staat ook zo in mijn paspoort. En voor de Zweden een goed uit te spreken naam. Hij moet even ons paspoort hebben en de bagage wegen, alles is ruim binnen de marges. Hij zegt dat hij ons komt halen als we kunnen boarden. Hij loopt naar buiten en doet dingen bij het vliegtuig. Deed me erg denken aan de sketch van Jochem Myjer - De Bonaire menéér, met ‘ik ben de incheck menéér en de douane menéér. Zoek maar eens op op YouTube, om te gieren!

Even later worden we al geroepen, van het stel blijkt alleen de vrouw mee te gaan. We lopen naar het vliegtuig, leggen onze bagage in het ‘ruim’ een klein hokje in de staart.

We lopen naar voren en gaan op de 2e rij zitten. We krijgen van de piloot de veiligheidsinstructie waarna we voor op schema de startbaan op taxiën. De dame had toch besloten om ineens nog op de voorste rij te gaan zitten. Ze probeert de hele tijd een soort contact te maken, maar ik versta haar niet goed en heb er ook even niet zo’n behoefte aan.

We zijn snel de lucht in en kunnen Zweden van bovenaf bekijken. Het is mooi, een soort cadeautje,maar tegelijk ook pijnlijk en verdrietig.

Na 10 minuten gaan we alweer landen voor de tussenstop in Hagfors. Er komen nog 4 mensen bij. Mijn teen doet zeer en ik leg m’n been op de andere stoel, kan hier gewoon. Ik vind het fijn om te zien dat Gerben ondanks alles wel geniet van de vlucht. Hij heeft nog nooit in een klein vliegtuig gevlogen en alles is daarom nieuw voor hem. Ik herken het van mijn reis naar de Antillen een paar jaar geleden.

Na een kleine driekwartier landen we op Stockholm Arlanda. We hebben nog een kort praatje met de Nederlandse piloot. Het blijft vreemd om je verhaal te vertellen omdat we eigenlijk helemaal niet op deze vlucht hadden willen zitten. Als we uitstappen liggen de tassen al buiten. We worden door een bus naar de terminal gebracht. We komen aan bij terminal 5. Maar we weten niet waar we heen moeten voor onze KLM vlucht. Op de borden staat onze vlucht niet. Even googelen verteld dat we naar terminal 2 moeten. Het is een heel eind lopen. Zeker met een zere teen. De drukte overvalt me eerlijk gezegd. Dit heb ik niet gemist.

Als snel raak ik toch overprikkelt, ik heb daarnaast ook nog veel trek dus ik wordt een beetje hangry.

Als we eindelijk bij de incheckbalie zijn blijkt dat we onze bagage bij de special luggage balie moeten brengen vanwege de losse touwtjes enzo kan het niet op de gewone bagageband. Dus moeten we weer een stuk terug lopen. Bij die balie aangekomen helpt een vriendelijke man ons. Hij vraagt of we een goede dag hadden. Kort vertellen we dat we hier eigenlijk niet hadden moeten zijn maar vanwege het ongeluk hier zijn. Hij lijkt geraakt door het verhaal en wenst ons een goede vlucht en veel geluk in het leven.

We willen echt wat eten maar er zit hier niks. Lopen zie ik niet meer zitten en ik plof neer op een bankje en doe m’n schoenen uit. We zijn allebei even moe en chagrijnig.

Ik doe m’n slippers aan en we besluiten om door de security te gaan. De rij is gelukkig een stuk korter dan daarnet en we zijn er eigenlijk zo door heen. Gerben moet zijn voeten even laten checken omdat het poortje af ging op zijn wandelschoenen.

We gaan in de rij staan bij de Starbucks, duurt volgens mij bijna een half uur. We halen koffie en een broodje, dat smaakt goed!

Daarna lopen we nog even door de tax free winkel, ik heb nog nooit wat gekocht in zo’n winkel, veel te duur.

Als we bij de gate komen blijkt het boarden al begonnen te zijn. We zitten nog geen 5 minuten of onze zone mag al boarden. Via de achteringang zijn we zo binnen en we blijken op de achterste rij te zitten.

Even later komt er een meisje naast ons zitten bij het raam. Ik ben zo brutaal om te vragen wat zij voor haar ticket heeft betaald. Zij heeft voor een retour rond de €300 betaald. Wij voor een enkeltje €650 per persoon. Echt bizar wat een verschil, dus hebben we sowieso veel te veel betaald. Maar ach wat kan ons het schelen, de verzekering betaald.

Ook deze vlucht vertrekt eerder dan het schema, vlot zitten we in de lucht en laten we Zweden achter ons. Verdrietig, teleurgesteld, maar vooral dankbaar dat we nog leven.

Ik kwam vandaag tot een bizar besef dat als we 2 seconden eerder daar hadden gereden dan was het niet gebeurd en stonden we nu op een mooi plekje in de natuur. Ik moet daar niet teveel over nadenken want dan komen er tranen en vragen als ‘waarom’. Waarom moet dit, hebben we niet al genoeg shit op ons bordje, waarom moet het enige wat echt van ons is ons nu ook nog afgenomen worden. Ik wil hier niet mee bezig zijn, maar het komt soms in me op. Ik moet er maar op vertrouwen dat het ergens nodig voor is, al snap ik er helemaal niets van.

We leven nog, daar moeten we dankbaar voor zijn, maar dat kan ik vaak niet voelen. Ik voel vooral dat er een stukje leven is afgenomen en dat doet zeer, heel zeer.

We zijn thuis na een voorspoedige reis. Mijn ouders hebben ons opgehaald van Schiphol. Het was heel fijn om ze weer te zien.

Als je niet zou weten wat er allemaal gebeurd is zou je denken dat we terugkwamen van een gezellige citytrip of zo.

Maar elke vezel in mij wil hier niet zijn, niet in het vliegtuig, niet op Schiphol, niet thuis.

We moeten verder, verder waarmee? Ik weet het niet.

We zouden graag vragen of jij of jullie ons mee zouden willen nemen in gebed.

Voor rust, troost en uitkomst en richting voor onze toekomst.

Ondanks alles voelen we ons gedragen en dankbaar voor de energie die we kregen om dit te kunnen. Maar ook door alle mensen om ons heen die zo warm en betrokken zijn, we hebben echt van alle kanten hulp aangeboden gekregen. Met alle aangeboden taxi’s van Schiphol kon het hele vliegtuig naar huis gebracht kunnen worden.

Allemaal hartelijk dank hiervoor.

Mocht je ons de komende tijd spreken wees dan niet verbaasd als we heel nuchter overkomen, die momenten zijn er. Maar breekmomenten zijn er regelmatig, ze komen onverwachts en onaangekondigd, ook dat is oké.

Het hoofdstuk BigBee lijkt voorbij. Ik hoop dat je genoten hebt van de verhalen. Wij zullen BigBee nooit vergeten, ik hoop jij ook niet.