Op naar Slovenië!

We waren van plan om op tijd te vertrekken, maar het is niet echt gelukt.

Als we de luiken open doen ligt er sneeuw!

Weliswaar een dun laagje, maar toch! Nog voor het ontbijt besluit ik om even onder de douche te gaan. Nu kan het nog, als je op reis bent weet je nooit wanneer je volgende douche gaat zijn.

Nu ik weet hoe de douche werkt, dus heb ik een redelijk warme douche, en ik ben er zo weer onder vandaan. De sneeuw knispert onder mijn klompen. Ik sta gewoon even te genieten. Gerben gaat ook nog even onder de douche. Daarna nog even afwassen en de laatste dingen opruimen. Gerben rijdt de bus naar de receptie. Ondertussen bel ik aan, maar er wordt niet open gedaan. In de verste verte is er niemand te zien.  Dit hadden we al bedacht, aangezien er zelfs bij aankomst geen gedag vanaf kon. We hebben voor onszelf bepaald wat we deze camping waard vonden. Dit bedrag hebben we onder een steen bij de receptie neergelegd. Waarschijnlijk komt het niet in de buurt van wat ze normaal zouden vragen, maar dat is niet ons probleem. We rijden weg, veel plezier ermee. Ben benieuwd of ze het geld al gevonden hebben. Nu vraag je je misschien af waarom we niet gewoon zo weggereden zijn zonder te betalen. Dat voelt niet goed, we hebben gebruik gemaakt van de services dus daar betalen we voor. En wat ze verder doen, dat zoeken ze maar uit.

Helaas moeten we wel een stuk dezelfde weg terug. Maar aangezien het een nieuwe dag is en we de andere kant op rijden is er altijd weer wat te zien. We doen nog even boodschappen en een stuk verderop tanken we nog.

We gaan de snelweg op en volgen de borden waar SLO op staat.

Dan staat er op de borden dat we door een tunnel moeten. Deze is betaald, en valt niet onder de tolbox. We volgen de borden van personenwagens, want dat zijn we. We sluiten in de rij achter 2 auto’s aan. Ik heb mijn telefoon om te betalen al klaargezet en geef hem aan Gerben. Maar voordat hij deze heeft kunnen aanbieden gaat de slagboom al open en zegt een stem ‘herzlichen dank’. Huh oke, heel vaag dit. Benieuwd dan hoe wij deze tol betaald hebben dan. De tunnel is bijna 8 kilometer lang, er lijkt geen einde aan te komen.

Als we door de tunnel zijn, zijn we in Slovenië! Nu nog even de tolbox ophalen bij het eerste tankstation. Met het kentekenbewijs loop ik de shop in. Gelukkig spreekt de dame achter de kassa goed Engels. Eerst betalen voor de tolbox,en dan er nog krediet opzetten. Ik zet er 100 euro op, geen idee of dit genoeg is.

Gisteravond heb ik via de Facebookgroep ‘ Welkom op mijn oprit’ iemand benaderd die zijn oprit aanbiedt in Slovenie. We zijn welkom en zodoende gaan we daar naar onderweg. De snelweg is prima te doen, we hebben nog niet het idee dat we in een ander land zijn. We moeten de snelweg af, en dan zijn we vrij snel toch echt in een ander land. Het is druk op de weg. Mensen lijken hier gehaaster dan in Oostenrijk. Bij een stoplicht blijkt onze baan er verderop af te gaan, maar denk maar niet dat je er tussen gelaten wordt. Het is wennen, na de rust van Oostenrijk. Als we een paar keer zijn afgeslagen wordt het wat rustiger. Al is er nog genoeg verkeer, we rijden soms vooraan in de file. Soms gaan we even van de weg af zodat de hele stoet er voorbij kan. Niet dat we echt zo langzaam gaan, maar meer dat de Slovenen de uitvinders van de bochten lijken. Het is continue bochten draaien, nauwelijks rechte stukken. En dan mag je er 90, wij zijn blijk dat we de 50 halen. De wegen worden wel steeds smaller. Heuvel op scherpe haarspeld bochten, het is continue sturen. Maar eerlijk is eerlijk, het is hier prachtig. Waar we eerst een heel stuk alleen maar stegen, naar 700 meter, dalen we daarna een heel langs stuk af naar 170 meter. We volgen de rivier. Bij tijd en wijlen haalt er een auto in, regelmatig op stukken waarvan ik niet zou inhalen. Doorgetrokken streep heeft hier blijkbaar een andere betekenis.

We gaan van de doorgaande weg af en direct wordt het even smal, steil en haarspeld bochten. Verderop wordt het iets breder, maar het houdt niet over. Het is net iets breder dan dat fietspad van de week, maar ook een tegenligger passeren gaat lastig. Gelukkig komen we er maar 2 tegen, en allebei werken ze goed mee en kijken ze vooruit. Ik zit de hele tijd met mijn rechteroog de afgrond in te koekeloeren.

Pffft wat een weg. Ik had een instructie gekregen hoe we bij de oprit konden komen. Google gaf het daarbij niet goed aan. Op het punt aangekomen gaan we rechts naar beneden een grindpad op. Het is niet breed, maar het gaat prima. Door de bomen zien we prachtige bergen. We komen de vrouw des huizes tegen, ze moet voor ons aan de kant. We spreken haar even, later begrijpen we dat ze naar Sloveense taalles ging. We rijden nog een stuk verder, op een gegeven moment komen we bij iets wat lijkt op een erf. Maar we zien niemand. Dus ik stap uit en Gerben keert de bus. De heer des huizes komt aangelopen en we zijn van harte welkom. Snel maak ik nog een foto van het uitzicht.

We worden gelijk uitgenodigd voor een kop koffie. We horen het verhaal hoe ze hier beland zijn. Het is een gezin die over de hele wereld gewoond hebben. Hier hun plek vonden en dit nu maken tot hun droomplek. Tsja wat kan je dan ook anders met zo’n uitzicht! Mooi om te zien hoe mensen na omzwervingen over de hele wereld hier op deze afgelegen plek hun thuis vinden.

En wij mogen nu ook even genieten van hun plek en hun leven.

We mogen zelfs stroom, douche en toilet gebruiken. Dit hadden we niet gedacht!

Na een fijn gesprek duiken we de bus in en gaan we eten.

We liggen er lekker op tijd in.

Vanmorgen krijg ik een berichtje of we voor koffie naar beneden komen.

We eten eerst ontbijt in de bus voor we een terras afzakken naar hun huis. Het is eigenlijk het gastenverblijf waar ze nu tijdelijk wonen. Het is in de berg gebouwd met een enorme raampartij met prachtig uitzicht.

Je waant je even soort aan het einde van de wereld ofzo.

Na de koffie krijgen we een rondleiding over het 8 hectare perceel. Het ligt op een hondsrug en telt aardig wat hoogtemeters. Onze gastheer loopt als een berggeit zonder enige moeite de heuvels. Persoonlijk heb ik er iets meer moeite mee.

Na nog een bakkie zoeken we even de bus weer op. Stoeltjes naar buiten en in de zon zitten. Gerben laat de drone op en maakt mooie beelden.

Beetje als tegenprestatie dat we hier mogen staan.

We mogen nog een nachtje blijven.

Gerben gaat nog een stuk wandelen maar ik heb even behoefte om mij terug te trekken. Even alleen zijn en opladen, soms is dat nodig.

De afgelopen 2 weken was ik erg moe. De vermoeidheid en de overbelasting van de laatste weken leken eruit te komen. Inmiddels gaat het beter, ik heb meer energie.

Als Gerben terug komt proberen we pizza te bakken met een pak uit de stash die we van Marjan in Zwolle hadden meegekregen.

Alleen waren we haar instructie even vergeten. Met enige moeite hebben we met de hand het deeg goed gekregen, rollen het deeg uit en vullen het met groente en kaas. Gerben doet er ook galapenõs uit een potje op. Het duurde vrij lang voor hij gaar was. Bij de eerste hap staat mijn mond in brand. Deze pepers zijn echt heet. De smaak ik gelijk weg en de pizza is geen succes. Volgende keer beter.

Gerben gaat nog even onder de douche. Het is volle maan, het lijkt net of er een bouwlamp aanstaat, zoveel licht geeft de maan.

Na het ontbijt spring ik nog even onder de douche terwijl Gerben binnen opruimt en gaat afwassen.

Als alles klaar is starten we alvast de bus, kan die beetje warm draaien aangezien we zo gelijk steil omhoog moeten.

We lopen naar beneden om gedag te zeggen, we hebben nog geen teen over de drempel of er wordt al koffie aangeboden.

De kinderen showen hun gister gekochte ski uitrusting.

Na een klein uurtje is het tijd om te gaan en verlaten we deze geweldige plek met dito mensen. Zo ontzettend bedankt dat we 2 nachten mochten genieten van alles wat jullie deelden! ❤️

We hebben nog allerlei tips gekregen om dingen te bekijken in de omgeving. We kiezen ervoor om naar een uitzichttoren te rijden. Het is een uurtje rijden. Gisteren heb ik al contact gelegd met iemand die ook een oprit aanbiedt via Welkom op mijn oprit.

We zijn welkom en dus met een omweg via de uitzichttoren gaan we daar heen. Het is weer een hoop bochten draaien maar de omgeving is prachtig. We rijden langs een knalblauw meer. Helaas konden we geen goed punt vinden om te stoppen dus wordt het even een plaatje van Google.

Als we er bijna zijn mist Gerben een afslag, we rijden door en willen draaien. Maar inmiddels heeft Google een nieuwe route bedacht. Nou Mark, dit was gravel, smal en steil! En nee, weer geen bewijs, ik was natuurlijk weer nerveus haha. Alleen nu hadden we geen tegenliggers en afgrond  dus in die zin viel het mee. We komen aan bij de toren en er staan wat kraampjes en groepjes mensen. Gerben parkeert de bus midden op seen soort pleintje, maar mensen reageren niet dus het zal wel goed zijn. De toren telt 144 treden. Gerben loopt het in een keer, ik op elk plateau met een pauze. Je hebt hier 360 graden uitzicht. Het lijkt een beetje op Toscane met wijnvelden. Het ligt ook heel dicht tegen de Italiaanse grens. We rijden ook een klein stukje door Italië vandaag.

Er komt een groep toeristen in een busje, de taal die ze spreken kan ik echt niets van maken. Dus ga ik er vanuit dat het Sloveens is, aangezien ik die taal helemaal niet ken. Bepaalde Slavische talen kan ik wel een beetje herleiden omdat ik in mijn werk ook regelmatig te maken heb met mensen uit Polen en Bulgarije voornamelijk.

We gaan weer naar beneden en eten even een broodje voordat we weer op weg gaan. Nu nemen we wel de weg die we hadden moeten gaan, deze was een heel stuk korter en makkelijker. Ach zoals Gerben zegt, ik heb je in mijn huwelijksbeloften gezegd dat het leven nooit saai zal zijn, volgens mij kom ik dat best na toch.

Tsja wat moet ik dan nog zeggen.

We komen in een dorpje aan de rivier, ik wil even een foto maken dus parkeren we even.

Dan gaan we eerst nog even tanken, even verderop is een tankstation. Op de route komen we verder niks meer tegen.

Het meisje in het tankstation spreekt gelukkig Engels en is afrekenen geen probleem.

De slingerweg leidt door kleine dorpjes waar mensen op straat ons aanstaren. Ik zwaai maar vrolijk, meestal wordt er terug gezwaaid. Stiekem loopt de weg een heel eind op, we bereiken net niet de 1200 meter. De weg is keurig en lijkt net nieuw aangelegd. Op het laatste stuk vallen we nog even een paar honderd meter naar beneden. We komen aan bij het adres en we worden begroet door de hond. Even snuffelen en het is goed. We worden ontzettend hartelijk ontvangen door Gert-Jan en Marlies die hier hun bed&breakfast runnen. Wij zijn de eerste Welkom op mijn opritters.

Zij kochten dit huis in een slechte staat en hebben keihard gewerkt om het op te knappen. We krijgen koffie aangeboden met zelfgemaakte wortelcake en zitten heerlijk in het zonnetje.

De hond moet uit en we lopen mee. Het eerste stuk is even flink steil, ook hier merken we dat vaak in de bergen lopen een goede conditie geeft. Waar ik sta te hijgen lopen zij zonder moeite. Op sommige plekken ligt er heel veel bladeren, tot halverwege kuiten!

Het is een prachtige wandeling met de zonsondergang.

Als we weer terug zijn bewonderen we de b&b.

Lieve volgers mocht je naar Slovenië gaan, gaan dan naar deze b&b! https://www.booking.com/Share-OlWqVm

We nemen afscheid en gaan de bus nog even verzetten. Het is al donker maar het lukt prima.

Ondertussen komt onze gastvrouw weer naar ons toe en nodigt ons uit voor een drankje en wat te eten.

Wat een gastvrijheid!

Het is 20.30 als we terug naar de bus gaan.

Mooi om te zien dat op beide adressen mensen willen delen in de breedste zin van het woord.

Op onze beurt voelen wij ons gezegend dat we mogen ontmoeten en genieten van wat er gedeeld wordt. En ook al zou het alleen de oprit zijn, ook dat is meer dan goed genoeg!

Ik ben nog ‘aan’ en val pas laat in slaap, maar het geeft niet, we hoeven niets.