Mist, herfst en Unimogs

Het weer om vanmorgen compleet anders dan gisteren. Het is mistig, het einde van de tuin is niet te zien.

Na het ontbijt gaan we allebei nog even onder de douche en doen daarna de afwas.

We spreken de eigenaresse nog even en gaan daarna op weg.

Eerst onderweg naar de Lidl om boodschappen te doen. Het is ongeveer 20 minuten rijden, maar door wat andere weggetjes te kiezen doen we er langer over. Maar de omgeving is voor zover we dit kunnen zien door de mist prachtig. We steigen en dalen, telkens als we rond de 350 meter hoogte zijn rijden we weer de mist in.

Even boodschappen doen en weer door.

Gerben besluit in een split second dat een route die Google aangeeft beter is en gaat. Ik zeg nog: ‘maar is maar tot 3 ton’. Maar geen twijfel, hij gaat. Er stond iets over een brug, maar op Maps is geen brug te zien. Nou door dan maar. Als we het bord weer tegenkomen gaan we toch nog maar even aan de kant om te checken. Er staat iets op onderbord dat landbouwverkeer er wel door mag. Voor de zekerheid stap ik uit en loop een stuk de weg op. Maar geen brug, wel zie ik een soort burcht, een ruïne. Ineens valt het kwartje dat er niet ‘brug’ maar ‘burcht’ op zal hebben gestaan. Blijkbaar willen ze geen zwaar verkeer hier langs. Maar ja wij zijn toch wel bijna 4 ton. Ik app Gerben en hij komt aanrijden. 14% naar beneden!

De route is werkelijk prachtig. De herfstkleuren, de weg met uitdagende bochten, de mist.

Maar op een gegeven moment komen we tegenliggers tegen, op een weg waar niet veel ruimte is. In mijn hoofd klinkt de zin ‘dan zet ik hem aan de kant en laat ik het een ander oplossen’ . Degene die dit zei herkent zichzelf er vast in.

Maar degene die moest passeren bleef eigenlijk staan en leek er niet langs te durven. Met veel moeite ging diegene toch. Gerben zat een beetje te schelden op die vrouw, maar ik begreep haar wel. Er kwam nog een auto en die reed zo door. Maar dan op de helling 4 ton weer in beweging zien te krijgen. Gerben slaagde met vlag en wimpel voor de hellingproef.

We komen aan bij de de ‘Teufelsslucht’ en parkeren de bus. Wandelschoenen aan en gaan.

De spierpijn van gisteren zit nog wel in de benen. Het is maar goed dat ik van te voren niet goed wist hoe uitdagend de wandeling zou zijn, anders had ik het met m’n enkel denk ik niet gedurfd. Maar ach, schoenen strak aantrekken en we zien het wel. Net voor de ingang van de immense rotspartijen komen we Nederlanders tegen die de route van de andere kant hebben gelopen. We spreken ze even en we begrijpen dat de route prachtig is.

We dalen af tussen de rotspartijen, wat ben je als mens dan klein.

Gelukkig hebben we allebei wandelstokken bij ons, maakt het lopen makkelijker. Je moet goed kijken waar je je voeten zet, door de vele bladeren is dit soms lastig te zien. Ook hier zijn de herfstkleuren prachtig.

Vind de herfst toch wel echt het mooiste seizoen qua kleuren. We willen ook nog naar de hangbrug toe. Dat is 2,4 kilometer lopen. Alleen deden we over de eerste kilometer door de kloof al een uur. De trappen van gisteren achtervolgen ons ook hier. Na ruim 2 uur komen we aan bij de hangbrug. In 2021 was de vorige brug bij de ernstige overstromingen compleet weggeslagen. Nu hangt er weer een nieuwe brug. Het loopt heel gek, alsof je dronken bent!

Op een bankje eten en drinken we wat voordat we de terugweg inzetten. We kunnen niet al te lang blijven hangen omdat over 2 uur de zon onder gaat. Omdat het mistig is zal het wel vroeg donker zijn.

De trap die we als laatste af gingen moeten we nu weer op. Pfft, pittig wel. Ongemerkt waren we de laatste kilometer toch behoorlijk afgedaald. Nu moesten we een deel daarvan weer terug. Ik was enorm team tomaat met mijn rode hoofd. Mijn benen waren een beetje leeg, maar hield me voor ‘gewoon je ene been voor de ander blijven zetten dan komt er vanzelf een keer een eind aan’. Gelukkig was de terugweg korter en het laatste stuk vrij vlak.

Terug bij de bus hebben we besloten om hier te blijven staan. Op de parkeerplaats mag je voor 10 euro overnachten op gedeeltes waar borden staan. Vanmiddag hadden we de bus op een gewone parkeerplek gezet, voor de netheid verplaatst Gerben de bus. Maar het is hier niet vlak dus beetje twijfel waar een goede plek is. Gerben wil hem neerzetten, maar het rechter achterwiel slipt weg in de zeer zachte grond. Dus rustig achteruit de heuvel af en een pad ernaast vooruit op een plek en niets meer aan doen. In de reviews stonden er ook veel opmerkingen over de zachte grond. Aan de vele veuren te zien hebben hier al veel mensen vast gezeten.

Er stond dat er om 19.00 iemand zou komen om het stageld op te halen, maar er kwam niemand. Een beetje onderzoek zei dat het Dinopark waar de parkeerplaats van is dicht is voor de winter. Je zou bij de kassa een kaartje kunnen kopen of ‘s avonds op de parkeerplaats. Maar toen er nog niemand was geweest gingen we er vanuit dat er niemand meer gaat komen. We stonden met nog een andere camper, verder was het grote terrein leeg.

De kachel staat lekker te blazen en alle natte handdoeken en washandjes zijn in een mum van tijd droog.

Ook de Starlink doet het goed zo in het open veld. We kijken wat series en gaan op tijd slapen.

De nacht is super stil hier. Als we weer wakker worden is het nog steeds even mistig.

Na het ontbijt gaan we op weg. Doordat Gerben hem er vooruit heeft ingezet komen we nu makkelijk weg.

We zitten op nog geen 10 minuten van de grens met Luxemburg, dus gaan we daar nog even heen om te tanken. Ook gooien we een jerrycan vol, wat eigenlijk niet mag zagen we achteraf, maar toen zat tie al vol.

Dieselprijs was 1,42.

Bij vlagen is het met name op hoogte super mistig, soms zie je nog geen 40 meter. En dan heb je nog van die mensen (ik zeg het netjes) die dan zonder licht rijden. Doordat hun auto automatische verlichting heeft kunnen ze niet meer nadenken en gaan ze er vanuit dat ook bij mist de verlichting automatisch aan gaat. Kan je zeggen, dat is echt niet zo. Maar goed, zelfs de politie reed zonder licht dus ja, wat kan die dan nog zeggen.

Gerben neemt per ongeluk een afslag te vroeg waardoor we weer opnieuw richting Luxemburg gaan. Het werd 8 km heen en terug. Ach, we hebben de tijd.

Het is rustig op de weg, het rijdt lekker.

Ook ik rij nog een uurtje, het gaat best goed. Alleen moet ik nog wennen aan terugschakelen in de bergen, want ja dat heb ik nog nooit gedaan. Beetje oefening nog, maar ik heb vandaag al laten vallen dat ik in NL wel alleen weg durf nu…

We stoppen nog een keer en Gerben neemt het stuur weer over voor het laatste stuk.

Aangekomen op de gratis camperplaats staat er maar 1 camper, dus zetten wij hem erbij.

We ontspannen met een boek en ik schrijf deze blog. Op een gegeven moment komt er een camper naast ons staan. Op een een of andere manier voel je dat ze het over je hebben. En twee tellen later krijg ik de melding van ‘nieuwe site bezoeker uit Stuttgart’

Zeker weten dat ze de QR code op de deur hebben gescand.

Neem een kijkje bij wat je dan te zien krijgt!

www.spruitbus.nl/qr

Vanmorgen waren we redelijk op tijd wakker. Na het ontbijt ruimen we de boel op en gaan op weg.

Het is maar 10 minuten rijden. We gaan vandaag naar het Unimog museum. Gerben vind Unimogs helemaal geweldig en droomt ervan om er zelf ooit een te rijden. We parkeren op de parkeerplaats waar al een Unimog staat. Maar ook onderweg naar de ingang staan er meerdere. We kopen kaartjes, en ik zeg dat Gerben ook een ‘mittfahrt’ kaartje moet kopen. We lopen door het museum met allerlei types van de Unimog. Van oud naar jong en met allerlei manieren waarop ze ingezet worden.

Je mag de meeste niet aanraken en bij Gerben gaat het nu erg kriebelen om in een Unimog te willen zitten. Het is een beetje onduidelijk waar je moet wachten voor de rit, maar uiteindelijk blijkt dit buiten te zijn. Hij gaat samen met nog iemand. Gerben stapt voorin. Er is een speciaal parcours aangelegd met allerlei hindernissen, maar de Unimog van 10 ton kan het allemaal zonder problemen, zelfs achteruit.

Na 10 minuten is het rondje klaar en komt Gerben met een big smile de Unimog uit.

Wat een leuke ervaring voor hem! Kostte trouwens maar 8,50 dit. Als we verder uitgekeken zijn eten we in de bus nog even een soepje als we daarna het niet kunnen laten om de bus even tussen 2 Unimogs te zetten. Dan zie je hoe hoog met name die rechter is. Aangezien Spruit 2,80 hoog is.

Er is ook een bejaardensoos met een bus bij het museum, als wij langs rijden verdraaien ze allemaal hun nek.

We gaan op weg richting een plek voor de nacht, het is ruim een uur rijden. Onderweg nog wat file vanwege enorme wegwerkzaamheden. Het leek alsof ze een hele lange tunnelbak aan het aanleggen waren. Als we aankomen bij de parkeerplaats zijn helaas alle plekken bezet. Dus moeten we wat anders zoeken. Het is een beetje lastig omdat in deze regio, een half uur van Stuttgart af niet veel camperplaatsen zijn.

Of plekken waar ze 15 euro voor durven te vragen en dan geen enkele service bieden, je mag dan alleen op een parkeerplaats staan. Ik ben niet krenterig maar wil wel graag beetje waar voor m’n geld. In Limburg stonden we voor 15 euro met toilet en douche en alle andere services.

We vinden een plekje in het bos met goede reviews, dus wagen we het er maar op.

We maken nog een korte wandeling door het bos, de herfstkleuren, het blijft toch zo mooi. Sorry voor de herhaling!