Dag EU, Hallo Bosnië!

Als we wakker worden schijnt er een waterig zonnetje. We kijken online de dienst in de kerk mee, waarna Gerben graag wil gaan wandelen. Ik heb niet zo’n goede dag vandaag en blijf liever in de bus.

Als Gerben weggaat, ga ik de bus opruimen en maak wat foto’s. Zo kan je beetje zien hoe ons huisje eruit ziet.

Daarna pak ik mijn knutselspullen, voor de eerste keer deze reis, en ga een toiletrolhouder knopen.

Als tegenprestatie voor dat we hier mogen staan.

We mogen nog een nachtje blijven, wat even rust geeft.

Na een paar uur komt Gerben helemaal gesloopt en doorweekt van het zweet weer terug.

Hij ging ‘even’ een wandeling doen met 700 meter afdalen en stijgen. Ieder z’n meug zeg maar.

Hij is kapot en kan geen pap meer zeggen. Deze dag heeft hij 5000 calorieën verbrand. De gastvrouw is bezig met een vuur te maken om overtollig hout te verbranden. Gerben gaat er bij zitten. Ik wil eerst mijn toiletrolhouder afmaken voordat ik er daar ook heen ga. Het vuur is heet, lekker om in het vuur te staren.

Als het vuur wat uitdooft gaan we naar binnen.

Gerben is kapot en na het eten gaat hij gelijk naar bed.

We zijn redelijk op tijd eruit omdat we vandaag weer verder gaan trekken.

Onze gastheer en vrouw komen nog even in ons huisje kijken en ik geef ze de toiletrolhouder.

We nemen afscheid, zij gaan met de hond aan de wandel. Grappig trouwens, de hond vond dat we bij haar roedel hoorden. Ze wilde gisteren eigenlijk niet wandelen, ze bleef steeds in de buurt van de bus.

Via Mark, van Catootje (en van de club) kregen we een tip voor een plekje in het oosten van Slovenië. We besluiten om daar heen te gaan. Hiervoor zullen we wel over de snelweg, en dus tolweg moeten. Maar goed, die 100 euro tolkrediet die ik erop hebt gezet zijn toch al uitgegeven dus kunnen we het beter maar gebruiken ook.

We peilen nog even bij elkaar of we misschien de hoofdstad Ljubljana willen bezoeken. Maar allebei hebben we hier geen behoefte aan.

Als we uit de bergen komen gaan we nog even boodschappen doen. Bij de Hofer, een soort Aldi, beetje rommelig maar verder prima.

Met een volle koelkast gaan we verder op weg.

Als we aankomen is de parkeerplaats leeg. Er staat een stroom/water/afvoer unit waarbij ik gelijk even de bomvolle plasjerrycan leeg. Stroom zou gratis beschikbaar zijn maar moet wel aangezet worden. Echter het restaurant waar dit bij hoort is vandaag gesloten dus geen idee. Er staat tegenover de plek een soort clubhuis, volgens mij van de visvereniging. Er zijn 2 oudere mannen bezig. Ik vraag of ze Engels spreken maar dat is niet zo en daarmee is het gesprek klaar. We hebben de stroom niet geprobeerd, jammer dan.

We gaan even een rondje lopen. Er is hier een visvijver, maar er hangen allerlei briefjes dat er in Kroatië de koi herpes heerst dus je hier beter niet kunt vissen. Verderop is er een ander meertje, maar dat is helemaal leeg. Het ziet er triestig uit. Het zijn een. soort meerdere bassins maar het merendeel staat leeg.

We komen weer terug bij de bus en langzaam wordt het donker. Er is hier gelukkig wel verlichting, anders was het pikdonker geweest. We liggen er al vroeg in. Hopelijk morgen beetje op tijd weg. De nacht is wat onrustig, doe je soms niets aan. Ligt overigens niet aan de omgeving, want dat was doodstil.

Het is rond 9.30 als we vertrekken. Vandaag gaan we 2 grenzen over!

Kan je al raden waar we vandaag heen gaan? Al heeft de titel het al verraden.

We pakken nog een stuk snelweg in Slovenie, als we de grens met Kroatië over gaan. We komen bij een tolpoortje. Het kost €1,20, het is een beetje onduidelijk waarvoor we dat betalen, maar denk dat het 2 meter na de grens is ofzo.

De snelweg gaat via Zagreb, dit is geen tol. De weg is daardoor ook niet heel geweldig en vrij druk. Als er eenmaal een splitsing van wegen is geweest wordt het rustiger, veel vrachtverkeer gaat er vanaf.

De weg is redelijk saai, het weer is ook grijs. Voor het eerst in bijna 3 weken hebben we regen. Klein beetje maar hoor, maar dat we 3 weken geen regen hebben gehad lijkt me redelijk uniek in november.

We doen even een korte plaspauze waarna we weer verder gaan. Tegenwoordig heb ik ook de navigatie op mijn telefoon, zo kan ik beter meekijken, ter voorkoming van het missen van afslagen.

Maar nu geeft mijn telefoon een andere route aan. Blijkt dat dit de route is die Gerben in eerste instantie had gekozen, maar Google weer een eigen leven was gaan leiden.

7 kilometer voor de afrit switchen we van route. We gaan de weg af, hebben bijna 100 kilometer op de tolweg gereden. Mag jij raden wat dit kost. Categorie 3 voertuig. Ik had in mijn hoofd dat dit minstens 45 euro ofzo moest kosten.

Aangezien we in Slovenie bijna 50 euro tol hebben verreden. Maar goed, het was dus €12, 50! Echt veel minder dan gedacht. Mij hoor je niet klagen.

Hoe meer we naar de grens gaan, hoe stiller het wordt.

We gaan de rivier over en even verderop is de grensovergang.

De grens met Bosnië en Herzegovina! We gaan vandaag de EU uit. Bij het eerste hokje wordt gevraagd om paspoorten en autopapieren. Er wordt vriendelijk gekeken en we mogen door. Op naar het tweede hokje. Een joviale kerel vraagt wederom om de papieren. Hij bekijkt de paspoorten en zegt dat Gerben, hij spreekt zijn naam zowaar goed uit. De man zegt  dat Gerben niet echt op zijn foto lijkt. Hij vraagt of hij getrouwd is, want deze foto moet zijn van voor dat hij getrouwd is. Wat een vrolijke vent.

Hij zet stempels in onze paspoorten en we mogen door naar het laatste hokje.

Daar zit een ietwat norsige man.  Hij vraagt wederom om de papieren. Hij vraagt of het een camper is en waar we naar toe gaan. Ik probeer uit te leggen dat we naar een camping gaan. Ik weet ook precies welke, maar daar heeft hij geen oren naar. Hij wil kijken. We moeten de bus aan de kant zetten en hij wil binnen kijken. Gerben doet de zijdeur open en hij kijkt naar binnen. Grappig detail, de vaat van 2 dagen stond vlakbij de deur. Denk wel dat het duidelijk was dat het een camper is. We mogen verder, en zo zijn we de grens over!

Zo’n gek gevoel. Hier doet onze telefoon het dus ook niet. Je kan wel bellen enzo, maar dat is nogal flink aan de prijs. Dus mensen, mij niet bellen!

We hebben gelukkig wel de starlink, dus zolang we bij of in de bus zijn zijn we bereikbaar. Morgen gaan we kijken voor een simkaart of eSim.

Aan de andere kant van de grens staat een lange rij met vrachtwagens te wachten om Europa in te mogen. Vrachtwagens worden binnenstebuiten gekeerd.

We rijden op een soort doorgaande weg, maar hebben wel gelijk het idee in een ander land te zijn. Er staan hele mooie huizen, maar ook half afgebouwde huizen. Auto’s halen ons in, zelfs een vrachtwagen. Ze doen maar, we houden ons aan de snelheid en zien het wel.

Regelmatig staan er kleine winkeltjes langs de weg.  Er rijden moderne auto’s maar ook bijv. Lada’s of Golf 2, in NL zijn die nu geld waard.

Als er mensen op straat zijn wordt er wel vaak even naar ons omgekeken. Zien ze ook hier toch niet dagelijks zoiets. Ook al komen we hier wat Vario’s en Bremers tegen.

Wat opvallend is is dat we diverse keren pal langs de weg begraafplaatsen tegen komen. Ze lijken erg goed onderhouden, er staan veel bloemen bij de graven. Maar met name de plaatsing is opvallend. In NL zijn begraafplaatsen vaak afgeschermd, maar hier lijkt het echt bij het leven te horen.

Doordat we deze grensovergang over zijn gegaan rijden we nu een stuk door Bosnië, terwijl we anders een stuk tolweg in Kroatië zouden rijden en bij een veel grotere overgang zouden komen.

Gek, maar op een een of andere manier voelt het prettig hier.

Eerlijk, we waren allebei gespannen vandaag. Het is toch echt een ander land, buiten de EU, met een vreselijke geschiedenis. Je hebt toch soort vooroordelen. Maar wat willen we graag dit land ontdekken.

Eerder vandaag had ik al geappt naar de camping of er plek was. Niet zozeer dat ik bang zou zijn dat er geen plek was, maar meer om onszelf aan te kondigen. Nog voor dat we de grens over gingen had ik gezegd dat we er met 2 uur zouden zijn. Niet wetend hoe het bij de grens zou zijn en hoe het rijden gaat. Maar we waren er vrij vlot en ik had geappt dat we er eerder zouden zijn. Hij gaf aan dat hij eraan zou komen. We rijden de camping op en zoals verwacht was deze leeg. We staan net als de eigenaar aan komt rijden, in een Golf 2.

Het ontvangst is heel hartelijk, hij spreekt goed Engels. Hij doet de deur van het hoofdgebouw open en nodigt ons uit. Hij laat alles zien waar we gebruik van kunnen maken. Hij wil ons graag Bosnische koffie aanbieden. In de tussentijd dat hij het maakt verzetten wij de bus. We besluiten om op het grind te blijven, morgen gaat het regenen dus staan we liever niet in het gras.

Hij zet koffie in een speciaal kannetje. Eerst water koken, koffie erbij, roeren en klaar. Een soort french press/cafetiere maar dan anders. De koffie is vrij sterk, ik ben blij dat hij suiker aanbiedt. Later staat de koffie rechtop op m’n maag.

Meer als een uur staan we te praten. Wat heerlijk om zo gelijk iets van de cultuur mee te krijgen. We krijgen tips voor de omgeving, maar ook voor bijv een simkaart. En toch merken we, over de oorlog in de jaren 90 wordt liever niet gepraat. Het is ook echt een zwarte bladzijde in de geschiedenis.

Na ruim een uur nemen we afscheid, we lopen nog een rondje over de camping. We worden hier ontzettend blij van.

We gaan de bus in en doen een spelletje. Gisteren hebben we een nieuw spelletje ontdekt. We zeulen het al bijna een jaar mee nog in het plastic. Eerlijk, ja de kaarten zijn al door de bus gevlogen, Gerben die elke keer de winst net voor m’n neus wegkaapt. Grrr.

Na het eten gaan we eerste maar eens afwassen. Alle pannen zijn gebruikt en bijna alle bekers. We wassen af in de keuken van het gebouw. We verbazen ons over alles wat er staat en potentieel waarde heeft. Maar wat veel belangrijker is ‘ zo de waard is vertrouwd hij zijn gasten’ . Ik hoop dat Bosnië ons dat leert, dat er ook echt goede mensen bestaan.

We staan aardig op tijd op. De voorspellingen zijn dat het vanmiddag gaat regenen maar dat het vanmorgen mooi weer zal zijn.

Nog voor het ontbijt ga ik even douchen. Wat een heerlijke hete douche. Dat is even geleden dat we zo’n goede douche hadden.

Na het ontbijt stappen we op de fiets.

Van de eigenaar hadden we gisteren een fietsroute gekregen op Komoot die hij had uitgezet.

Dus gaan we die fietsen. Het eerste deel is het stuk wat we gisteren ook met de bus hebben gereden.

We komen uit in het dorpje. Nou ja het is een soort doorgaande weg met een wat kroegjes en mini winkeltjes. We worden ontzettend aangestaard. We lachen vriendelijk en de meeste lachen wel terug. We fietsen langs een bushalte waar een hond ineens vandaan komt rennen en blaffend achter Gerben aangaat. De hond probeert ook te happen. Gerben geeft een trap naar achteren waarop de hond uiteindelijk afhaakt. Iedereen staat te kijken en niemand roept de hond bij zich. Gelukkig heeft de hond geen aandacht voor mij.

We komen bij een soort herdenkingsmonument. We stoppen even en gaan kijken. De taal maakt het echter lastig om te begrijpen waar dit precies voor staat. Maar duidelijk is wel dat het met de oorlog te maken heeft. Alle sterfdatums zijn in de periode 1992 - 1995, en dat is de tijd van de burgeroorlog. Van jongens van 20 tot mannen van eind 40. De plek oogt wat in verval. Ooit lagen er kransen, de linten liggen er nog. De uitgedroogde kransen zijn bijna vergaan. Duidelijk is dat men niet graag terugdenkt aan de oorlog. Wat ik me zeker kan indenken.

We lopen nog even naar een winkeltje. Buiten liggen allemaal tijdschriften en is een mini loketje. Maar er stapt net een oudere dame uit de deur. Ik gebaar of ik naar binnen mag. Ze houdt de deur open en we stappen binnen. Het is een klein winkeltje met het een en ander aan levensmiddelen. Van brood tot chips en zeep. Een dame achter de toonbank groet ons. Ze heeft een vriendelijk gezicht. We weten even niet hoe je in het Bosnisch ‘hallo’ zegt. Dus zeggen we maar ‘hallo’, ze zien toch wel dat we niet van hier zijn. Op miraculeuze wijze zeg ik dat we uit Holland komen. Met dat ik het zeg kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. Zowat overal kom je er goed mee weg dat je uit NL komt, maar hier is dat twijfelachtig. Desondanks blijft de vrouw vriendelijk. Ik vraag of ze een simkaart verkoopt. Ze begrijpt wat ik bedoel en zegt lachend nee.

Ehm, ja wat dan. Gauw kies ik een zakje chips en Gerben broodjes. Ondanks dat de euro hier niet het betaalmiddel is kun je er wel mee betalen. Het zal allicht meer zijn dan   In de Bosnische Mark, met dat idee loop ik ook de winkel uit. Maar goed, we kunnen het missen, zou niet graag ruilen met die mevrouw. Elke dag in je winkeltje staan om te bestaan.

We stappen weer op de fiets. Net voor we opstappen fietst er een man langs. Op een fiets waarvan je denkt, het heeft nog net geen houten wielen, maar verder is het zo antiek als het maar kan zijn. E-bikes lijken ze hier op het platteland nog zeker niet te kennen.

We vervolgen de fietsroute. De herfstkleuren zijn hier nog prachtig. In Slovenie waren die eigenlijk al weg. Maar daar vroor het ‘ s nachts en hier nog niet. Plus dat we hier ook maar op 100 meter zitten.

Daniel, de knul van de camping had gezegd dat de route ook over gravelwegen zou gaan. Op zich geen probleem, maar wel als de weg naar boven gaat en al het gewicht achter zit, soms slip ik een beetje. De lucht is trouwens aardig donker aan het worden. Maar het blijft voorlopig nog droog en de temperatuur is 18! Graden!

Op een gegeven moment gaat de weg weer naar beneden, we stappen toch maar even af, iets veiliger.

Terug op de camping komt ook de vader van de knul van de camping aan. Hij gaat bladeren ruimen. Met een bladblazer. Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel bladblazers. Maar goed, je doet er niets aan. We zetten alles even open, kan alles luchten en drogen. Met name de achterdeuren zijn vrij vochtig, deze lijken niet geïsoleerd te zijn. We zitten lekker buiten, nemen een Sloveens taartje.

We vieren gewoon maar dat het 18 graden is. Je moet toch een reden hebben om een taartje te eten!

Op een gegeven moment ben ik de bladblazer echt zat en ga even binnen zitten, oordopjes in en muziek aan. Op een gegeven moment gaat het regenen en komt Gerben ook naar binnen. Het regent flink en het riviertje waar we naast staan lijkt sneller te gaan stromen.

We zitten heerlijk knus binnen, ik krijg acuut de behoefte om de kerstlampjes op te hangen. Dus doen we dat gewoon. Is trouwens wel het enige wat we bij ons hebben hoor. Maar wie weet wat we onderweg nog tegenkomen!

Mogelijk gaan we morgen weer verder, we weten het nog niet!