Afscheid, Sturen en Vallen

Nou lieve mensen, nog maar zo kort onderweg en toch al genoeg verhalen!

Toen we woensdag zijn vertrokken hebben we bij mijn ouders op de parkeerplaats geslapen. De nacht was nog wat onrustig, meestal heb ik dat de eerste nacht in de bus wel.

Het was fijn om ‘ s morgens nog even bij mijn ouders te zijn.

Laatste dingetjes doen, laatste glaasje drinken en dan uitgezwaaid worden door mijn ouders.

Het voelt heel gek, nu gaat het toch een soort echt beginnen.

We besluiten om eerst naar Elburg te rijden. Een kleine 1,5 uur.

Voor alle nieuwe lezers, Gerben is vrijwilliger bij de WGO (WerkGroepOnderdelen) van de Dubbellucht club. Kort gezegd een club van oude bussen. 1x per maand zijn we een weekend in Elburg om oude bussen te demonteren en een verkoopdag waarbij leden onderdelen kunnen kopen.

Inmiddels daardoor meerdere nieuwe vrienden gemaakt en gaan we altijd met veel plezier daarheen. En zo waren ze de afgelopen dagen een grote opruiming in het magazijn aan het doen. Door ons vertrek konden we niet meehelpen, maar gingen we wel nog even langs om een bakkie te doen.

In een paar dagen tijd hebben de vrijwilligers veel werk verzet, en dat ondanks de verdrietige omstandigheden dat de penningmeester zeer plotseling overleed.  Echt trots op ze!

Na iets van 1,5 uur zijn we weer vertrokken.

Ik merk dat de afgelopen weken een wissel hebben getrokken op mijn mentale en fysieke gezondheid. Ik ben ontzettend moe.

We rijden naar de camperplaats waar we even een paar uurtjes rusten. Ik doe nog een klein tukkie.

Daarna voel ik me een stuk beter.

We stappen in en gaan onderweg naar Zwolle. Want heel spontaan werden we uitgenodigd om te komen eten bij andere vrienden van de club. En we mochten nog zeggen wat we wilden eten ook!

Aangezien we de laatste dagen al veel pasta en patat hadden gegeten kozen we voor stamppot.

Als we aankomen maakt Hans plek voor de deur en de bus past precies in het vak.

Het eten is heerlijk, evenals de gesprekken.

En ook de hele stash die we mee hebben kregen. Van het mix voor pizza voor in de Omnia, tot een grote voorraad snoep.

Waar we ons vanmiddag nog afvroegen waar we zouden slapen vannacht, werd er voor ons bedacht dat we gewoon voor de deur bleven slapen. En zo gezegd zo gedaan.

Beide sliepen we als een blok.

In de ochtend is Hans al naar de Lidl geweest en heeft hij verse broodjes gehaald. Samen met een cappuccino is het een heerlijk ontbijt.

We mogen zelfs nog even douchen, wat een luxe!

Toen we gisteren bij mijn ouders weggingen, gingen we nog naar een grote fietsenwinkel in de buurt. We hebben een vouwfiets trapper nodig. Dat zijn trappers die je kunt omklappen en daardoor kleiner zijn.

We hebben fietsen achterop, de fietsendrager kunnen we kantelen waardoor de achterdeuren open kunnen. Alleen met een gewone trapper kan de rechter deur net niet open. Maar uiteindelijk gingen we bij de fietsenwinkel toch met lege handen weg. Nou goed, dat komt dan wel een keer.

Maar Gerben had dit tegen Hans gezegd en die zei, in de loods heb ik nog een vouwfiets staan waar van die trappers op zitten! Hans gaat op de fiets met zijn Makita koffer in de mand voorop naar de loods en wij met de bus er achteraan. Gerben haalt de trapper van de vouwfiets en met de fietsendrager gekanteld maakt hij hem op zijn eigen fiets. Zo kunnen de deuren precies open.

Dankjewel Hans en Marjan voor jullie enorme gastvrijheid!

We zoeken een plekje waar we de komende nacht willen slapen. Even naar een camperplaats en tot rust komen. Want ook al was het nog zo geweldig, even terugtrekken is nodig.

Het is een kleine 3 uur rijden. Gerben heeft al een paar keer aan mij gevraagd of ik wil rijden. Maar het voelde steeds als nog niet het moment.

Om even wat meer context te geven hieraan, angst houdt me tegen. Dat heeft al een lange geschiedenis.

Toen wij onze vorige bus hadden reed ik in eerste instantie wel. Maar op een gegeven moment reed ik een keer schade, daarna durfde ik niet meer. Meer dan een jaar heb ik niet gereden. Toen gingen we in 2022 naar Zweden. Ik nam een paar rijlessen om meer vertrouwen te krijgen. Daarna heb ik wel weer gereden. Ook lange stukken alleen, toen Gerben het Pieterpad liep en ik meerdere keren hem opzocht aan de andere kant van het land.

Maar echt een hobby werd het niet meer. Toen hebben we ook 1,5 jaar geen auto gehad. Dus reed ik eigenlijk zeer weinig. In mijn hoofd was het een groot ding geworden, in combinatie met onzekerheid voortkomend uit mijn burn-out.

We kochten Spruit, mocht er in rijden maar ik durfde niet. Bang om het niet goed te doen of weer opnieuw te maken te krijgen met verlies. Ik voelde dat ik weer rijlessen wilde om ervaring op te doen. Maar als ik dan toch rijlessen ging doen dan wilde ik nu ook gelijk voor het C1 rijbewijs gaan. Geïnspireerd door Marjan en Janet, die ook allebei hun C1 hebben gehaald. Dan moest ik het toch ook kunnen.

Ik deed een rijvaardigheidstest en kreeg het advies voor 10 uur rijles.

In de tussentijd deed ik een medische keuring (wat een geldklopperij) en haalde mijn theorie-examen.

Begin september had ik binnen een week de rijlessen en examen. Dolblij was ik dat ik het haalde. Ik zei ook gelijk dat ik nooit meer een rijbewijs ging halen. De stress en faalangst die mij parten speelden vond ik het tot een pittig proces maken.

Maar goed ik heb het, en daar gaat het om! In de tussentijd is het er alleen niet van gekomen om te rijden in Spruit. En daardoor werd de drempel ook weer hoger.

Maar vandaag, 1 november 2024 was de dag! We waren al een heel eind op weg richting Limburg toen ik een bord zag met tankstation over 3 km.

Aarzelend zei ik tegen Gerben of hij daar wilde stoppen omdat ik achter het stuur wilde.

De parking was het druk en de situatie om te ruilen niet ideaal, maar toch deden we het. Even aanvoelen en weten waar wat zit en daar gingen we. Het is wennen maar eenmaal op de snel weg gaat het best goed.

Na 30 kilometer gaan we de snelweg af en dan wordt het weer even spannend. Maar Gerben praat me er goed doorheen en het valt me alles mee. Ik voel me best zeker achter het stuur. Zelfs over smalle weggetjes waar ik niet van hou gaat het goed. Ik rij de camperplaats op, we zoeken een plekje en Gerben zet de bus op zijn plek. Ondertussen regel ik even de inschrijving.

Na alles wat ik heb meegemaakt voel ik me best trots. Dat moment van de eerste keer is voorbij, nu weet ik hoe het voelt en dat ik het gewoon kan.

Op de camperplaats staan voornamelijk witte hokken zoals heel vaak. No offense he, maar onze bus is anders, wij zijn anders.

Het is rustig en ziet er keurig uit.

We gaan even buiten zitten, al snel komt er een schare kippen om ons heen. In de hoop dat ze wat krijgen.

Maar het is fris en we verhuizen toch naar binnen.

Gerben op bed en ik op de loungebank met tafeltje, onder een dekentje. Als prinses op de erwt in m’n eigen hoekje.

We blijven hier 3 nachten. We nemen de tijd om tot rust te komen na de hectische tijd die we achter ons hebben. Durf met recht te zeggen dat we allebei om deze reis te kunnen doen, keihard gewerkt hebben.

De rust doet ons goed, heel langzaam gaan we een beetje landen en beseffen dat Spruit voor de komende 3 maanden ons huis is.

Gister onderweg kwamen we langs de afslag Renkum en bedachten dat daar een camping zat waar we eerder veel geweest waren. Op internet konden we niet vinden of hij nog open was dus gingen we er maar langs. Het ligt prachtig in de bossen, alleen de weg er naar toe was al prachtig. Helaas bleek de camping gesloten te zijn en de dame aan de telefoon was onverbiddelijk, dus draaiden we maar om en gingen we verder met ons oorspronkelijke plan.

Gisteravond deden we een spelletje Skip-Bo, tot ongenoegen van Gerben won ik twee keer.

Vannacht sliepen we als een os en vanmorgen waren we lui.

Aan het eind van de ochtend stappen we op de fiets en gaan we naar het dorpje verderop.

We shoppen wat en gaan daarna even wat drinken. Lekker cappuccino met hoe kan het ook anders, Limburgse vlaai. Heerlijk!

We fietsen weer terug en rommelen even wat in de bus.

Gerben gaat naar het toilet en na wat opgeruimd te hebben trek ik m’n klompjes aan en wil naar buiten stappen. Maar dan gaat het mis, het opstapje glijd weg en m’n enkel klapt dubbel. Voor ik het weet lig ik op de grond en voel flinke pijn in mijn enkel/voet.

Ik bel Gerben maar we krijgen geen verbinding. Hij komt aangelopen en ziet mij op de grond zitten. Ik doe m’n been hoog tegen de zijdeur aan, maar zie gelijk dat er een bult op mijn voet komt. Gerben helpt me overeind. Ik kan er gelukkig wel op staan, dus lijkt er niks stuk te zijn.

Hij maakt een handdoek nat om te koelen. Een buurman zegt dat het beter is om onder de kraan te koelen.

Gerben zet een stoel neer en ik zit een poosje zo. Iemand van de camping regelt een coldpack en daar zit ik dan.

Ik heb een halve apotheek aan essentiële oliën bij me en smeer dit ter verlichting, de kramp is er daardoor gelukkig snel uit.

Maar ik baal, het is pas dag 4. Maar tegelijk ben ik blij dat het niet erger is dan dit. Het komt vast snel weer goed. En zo niet, dan toch.

p.s. heb je je ingeschreven voor mailinglijst en kreeg je geen mail van deze blog, wil je dit even laten weten?